بسمه تعالی

حرف دل

همیشه شعر تمام است و حرف دل مانده

من و روان پر از عقده های پس رانده

کجاست سنگ صبوری که راز بتوان گفت

مگر مرا برهاند ز وضع  وامانده

مدام بوده مرا آرزو که درک کند

مرا یکی که بحق درس معرفت خوانده

چه ارزوی بزرگ و چه انتظار محال

که یافت می نشد و دل ز عشقش آکنده

به عمر خویش ندیدم یکی در این عالم

که  آتش دل خود با مراد  بنشانده

گذشت قافله عشق و بامداد عبور

بدون توشه مرا دور خویش چرخانده

بمانده  نامی تنها و دفتر شعرش

که از زمان جوانی  او بجا مانده

دکتر اسکندریان (نامی) 29/8/1386 خورشیدی

بسمه تعالی

هوس یار

دیری است دل ما هوس یار ندارد

این آهوی وحشی به کسی کار ندارد

از بس که ریا دید ز یاران ریایی

یک شهر پر از دشمن و یک یار ندارد

بیچاره دل ما که در پاسخ نیکی

مزدی بجز از طعنه اغیار ندارد

صافی و صداقت گهری هست که امروز

اندر سر بازار خریدار ندارد

روزی دلم ایینه ای از مهر و وفا بود

آیینه صافی که زنگار ندارد

حساس به زیبایی و خوبی و صفا بود

آن دیده که اکنون دگر آن کار ندارد

خواهم که ان الحق بزنم لیک چو منصور

سر طاقت رفتن به سر دار ندارد

دل نیست  دگر تا که برد دلبری آن را

نامی دل آزرده که دلدار ندارد.

 دکتر اسکندریان(نامی) 23/8/1386

بسمه تعالی

 برای تنوع این شعر را به زبان میمه ای سروده ام فکر کنم برای همه قابل خواندن باشد انشا ا. و با عرض معذرت

خدا خش کمک همه مون کره

چرا دل از دست روجگار خونه

ابی دلش نبوا،  مثل تونه

چرا هچکی  سر یا خوشده نهه؟

چرا هچی سر پا  خوشده نهه ؟

چه کار ببوکه غیر  غصه خردن

رو دل پیتن و درکتن و مردن

چرا هر چی خبر هه تل تله؟

چرا سنگ همش مال پای شله؟

چرا جندگیا کوتا و کمه؟

چرا نصیب ادمها ش غمه؟

کشو دلای خوش،  تنای سالم؟

کشو مردمون دونا و عالم؟

بغل یک اتوبوسد اینش دا

"کاشکی جندگی دنده عقبش دا"

اما  افسوس،  گذشته وا نگرده

گودله برا تشنه چا نگرده

خدا خش کمک   همه مون کره

یه رحمی د حال همه مون کره

دکتر اسکندریان(نامی) 18/8/1386

بسمه تعالی

بال و پر نزده

از آن زمان که نگارم به خانه در نزده           دگر نسیم صبا هم به خانه سر نزده

دلم به گوشه ی تاریک سینه ام  افسرد      ز بس  به پشت قفس ماند  بال و پر نزده

جوان نبوده شدم پیر ای دریغ از عمر           درخت زندگیم خشک شد ثمر نزده

الا زمانه نبودی تو یک نفس با من               به باغ ارزویم هیچ غنچه سر نزده

تمام مرثیه شد شعر زندگانی من              عجب ز شاخه طبعی که شعر تر نزده

شکایت  که  برم پیش که در این دیوان      کسی  که دست به چنین کار بی اثر نزده

      گذر ز نامی بی کس خدا، برای خدا        که او بجز در لطفت  به هیچ  در نزده

                                                دکتر اسکندریان (نامی) 13/8/1386

بسمه تعالی

یاران همه رفتند

گویا که از این میکده یاران همه رفتند 

        هم ساقی و هم ساغر و مستان همه رفتند

زین منزل ویران و از آن اهل خرابات            

 بر جای یکی نیست که یاران  همه  رفتند

از هر که کنی یاد به صد حسرت و صد آه     

 جز خاطره ای نیست که مردان همه رفتند

از جمع هنر نیز همانسان که تو دانی    

 اهل ادب و دانش و عرفان همه رفتند

شاید به تاسی  دل حضرت حافظ   

با شادی از این منزل ویران همه رفتند

باید همگان میکده را قدر بدانند              

اکنون که ازاین حلقه رندان  همه رفتند

             قبلا در تیر ماه این شعر را سرودم و پست کردم ولی آن را مناسب اوضاع و احوال اهل ادب در حال حاضر یافتم و ان را به یاد همه دوستان سفر کرده  خصوصا مرحوم امین پور مجددا اوردم.

بسمه تعالی

مرگ ما

هر چند که عاقبت همه می میریم       وین منزل آخراست  که ما  می گیریم

ای کاش که  نوع مرگ  ما زیبا باد        یک آمدن و رفتن پر  معنا باد

ای کاش که خود نقشه ان را بکشیم       از دست قضا دامن خود را بکشیم

چون سیدمان حسین (ع) عاشق باشیم       دانسته برای مرگ شایق باشیم

بخت خوش و دور چرخ کاری بکند        در موقع انتخاب یاری بکند

    امکان گزین شکل  مردن باشد          تعیین زمان جان سپردن باشد

         تصمیم گرفته، انقلابی بکنیم       گر زنده  نشد به مرگ کاری بکنیم

ای کاش شهید راه  الله شویم         تا زنده جاودان  الله شویم

بی رنگ و ریا گفته ام و می گویم      در راه خودش مردن خود  می جویم

این بهتر از انکه مردمان بعد از ما        نچ نچ کنند و  هیچ  نماند از ما

دکتر عباسعلی اسکندریان(نامی) 5/8/1386