هوالجمیل

آخرین بهانه

برای بودن من آخرین بهانه تویی

برای خواندن من آخرین ترانه تویی

قبول و رد مخالف چه ارزشی دارد

در اینکه بهر تو بودن خود بهانه تویی

غزل نه اینکه فقط جان گرفت با نامت

که بیت اول هر شعر عاشقانه تویی

تو طالبی و تو مطلوب ای رفیق عزیز

در اوج  صدق مناجات عارفانه تویی

تو لا مکانی و البته لا مکان بی تو

نموده است به دلهای سوته خانه تویی

تمام رفتنی و ماندگار ملک تویی

تو بوده ای ازلی، هست جاودانه تویی

تو خود جمیلی و کل جمال هم از تو

یگانه بوده ای و باز هم یگانه تویی

به عزتت که نامی خسته دریابی

گداست بر در و صاحب آستانه تویی

دکتر اسکندریان(نامی)

15/1/1387

بسمه تعالی

به مناسبت سیزده فروردین 1387

کاش سیزده مرا بدر می کرد

کاش سیزده مرا بدر می کرد              نحسی از طالعم گذر می کرد

فرصتی بود و طی آن شاید                 قمر از عقربش حذر می کرد

کس ندیده به سیزده نحسی             نحسی بخت من خطر می کرد

کاش چون دانه ای به فصل بهار          بختم از خواب سر بدر می کرد

همچو یوسف گناه من صدق است      شاخه صدق کاش بر می کرد

کاش با یک گره به سبزه و برگ          قسمت هر کسی ثمر می کرد

"نامی" مانده در تلاطم غم                لبی از  شاد نوش تر می کرد

دکتر اسکندریان(نامی)

12/1/1387