بسمه تعالی
به مناسبت شهادت مظلومانه حضرت زهرای اطهر که بر همه تسلیت و تعزیت باد.
باعث کل وجود چشم ز هستی ببست
دیده اگر خون فشاند خرده نگیرید از او
چشم فلک خون فشاند در غم او جوی جو
حلقه وصل زمین به اسمان بود و رفت
از غم هجر پدر سخت بفرسود، سخت
بهر چه آزرده شد، مگرچه تقصیر داشت؟
که ان همه ظلم و جور نوان تفسیر داشت؟
حق امامت برای حضرت مرتضی (ع)
این که خدا داده بود و حضرت مصطفی(ص)
باغ فدک سمبلی بود گه آزمون
بهر چه شد قصب و ناگاه ورق واژگون
اف به چنان مردم و آن همه نامردمی
مرگ بر آن اشقیا بی شرف و دم دمی
گاه بدر می زنند گاه به ضرب غلاف
گاه به زهرا کتک گاه ز اسلام لاف
سلام
شعر زیر را یه تمام دوستان عاشق تقدیم می کنم تا آبی بر آتش انها باشد.
پس بهر چه غم می خوری؟
جام بلای تلخ را بهر چه نم نم می خوری؟
نفرین بهر چه عشق و هر چه عاشق و افسونگری است
تا کی قفای عشق را گه بیش و گه کم می خوری
هرجا شنیدی صحبتی از عشق از انجا گریز
ور نه گرفتاری و یک عمر زهر ماتم می خوری
داری سراغ از عاشقی بی رنج درد و اضطراب ؟
گر نه، حذر از دلبری کز دست او غم می خوری
بی حسرت و آزار عشق دلخوش تویی پس قدر دان
نان جوینی را اگر از خوان حاتم می خوری
دکتر اسکندریان 22/2/1387
بسمه نعالی
طبیب بوسه ها
چرا چرا عزیز من, مرا صدا نمی کنی
زبان من که الکن است تو ابتدا نمی کنی
منم چو سایه همرهت ولی همیشه در قفا
به این اسیر خسته دل, بجز جفا نمی کنی
چه فکر می کنی کنون, مباد اشتباه کنی
تویی امید و عشق من, تو اعتنا نمی کنی
شروع کن عزیز دل بده علامتی صریح
تمام چشم و گوشم و تو یک ندا نمی کنی
تو بودنت جدید نیست درون خانه دلم
منم همیشه میزبان, تو یک عطا نمی کنی
چه دیده ای ز رنج من که گشته عین عادتت
ز مهر بیکران من چرا حیا نمی کنی
چه کرده ام به تو مگر بجز محبت و صفا
نگاه نصف و نیمه ای بحال ما نمی کنی
عاشق روی تو منم آنکه نیافت چاره ای
تو هم عناینی بما بهر خدا نمی کنی
اهل کدام مشرب و مسلک و دین و فرقه ای
هزار قول میدهی یکی وفا نمی کنی
سر به فلک که می کشد عشوه ناز و غمزه ات
برای بی وفائیت چون و چرا نمی کنی
نما بما عنایتی که کار دل چو مرغکی است
اگر پرید از کفت بجز خطا نمی کنی
چنین خیال کن که من شدم ملول هجر تو
تو دامن از سزای ظلم دگر رها نمی کنی
بیا به چشم من درآ کنار چشمه ای نشین
به هیچ جا ی دیگری چنین صفا نمی کنی
تویی طبیب بوسه ها منم مریض و ناتوان
تو حاذقی به فن طب جرا شفا نمی کنی
نامی بی نام شدم خسته و بیمار غمت
درد مرا به بوسه ای چرا دوا نمی کنی؟
دکتر عباسعلی اسکندریان(نامی)
بسمه تعالی
گر که می شد چی می شد
(طنز خودمونی)
با قاشقی از ماست و دریای خزر دوغی نشود از آن ولی
گر که می شد چی می شد
با گفتن حلوا و بدون حلوا شیرین نشود دهان ولی
گر که می شد چی می شد
از پارچه ای که پنبه اش نا کشته است حاصل نشود فاطی را تنبان ولی
گر که می شد چی می شد
با خواهش و التماس دل سنگی یار هرگز نشود نرم به حالمان ولی
گر که می شد چی می شد
با رستن یک گل به کویر دل ما هر گز نشود بهار جان ولی
گر که می شد چی می شد
در وعظ و خطابه وکمی وعده وعید سکنی نشود کنند جوانان ولی
گر که می شد چی می شد
با حقوق کارمندی و این تورم و قیمتها رنگین نشود سفره طفلان ولی
گر که می شد چی می شد
این نامی شاعری که عمرش شده صرف عاقل نشود دگر به دوران ولی
گر که می شد چی می شد
دکتر اسکندریان(نامی) 12/2/1387
در طلب روی تو
عمر شد از کف و من در طلب روی توام
سرو آزادم و زندانی گیسوی تو ام
روزگارم شده چون زلف سیاه تو سیه
روزگاری است که در پیچ و خم موی توام
دل من خون شده از برق نگاه تو و من
باز در حسرت آن چشم جفاجوی توام
سخنت با من دل خسته بود تلخ ولیک
کشته یک سخن از لعل شکر گوی توام
نافه و مشک به کف دارم و از باد صبا
روز و شب منتظر آمدن بوی توام
هر کجا می نگرم کوه و در و دامن و دشت
همه جا ناظر بر عارض نیکوی توام
گر رسم تا بفلک چون به خود آیم بینم
کمترین ذره ای از خاک سر کوی توام
با حکیمی چو بگفتم غم درد دل خویش
گفت خاموش که من فاقد داروی توام
ای بلای دل و جان گر چه غمت کشت مرا
شکوه هر گز نکنم بلکه دعا گوی توام
شب تار است و بود کلبه من سرد و خموش
شادمانم که چنین مرغ سخنگوی توام
بعد صد سال گر آیی به سر بالینم
نو جوان از اثر خنده جادوی توام
گر ببینی به قیامت من سرگردان را
مطمئن باش که من در طلب روی توام
دکتر اسکندریان(نامی)
یاد دوران جوانی می کند
به وبلاگ شعر خوبان خوش آمدید
