تلاطم
تخته ها بودیم در دریا رها هرکه غرقه بود چسبیده به ما
می رساندیم تا به ساحل خویش را هم سوار خسته و دل ریش را
تخته گر چه کوچک و بی دست و پاست لیک ذات او موافق با شناست
بی غم و اندیشه دریا و موج روی دریا و نگاهش رو به اوج
اوکمک ها کرده در دریای به خلق آب در کام و گرفته راه حلق
کودکان با مادران از ترس موج ما رهانیدیم نه یک یک، فوج فوج
شادمان بودیم زانکه سر نوشت نقشی از نیکی برای ما نوشت
لیک روزی کس گرفت ما را ز آب خشک و عاری کرد هم مارا ز تاب
قایقی از ما پراورد نیم بند جملگی گشته اسیر میخ و بند
دائما در حال ترس و هول غرق از فشار موج و صوت رعد و برق
در تلاطم روزها و ماهها گه اسیر راه و گه بی راهها
گه زند سیلی به صورت آبها گه مرا اندازد اندر تابها
گه مرا با میخ و چکش می زنند خرکشانم تا به ساحل می برند
درد ها در جانم از شب تا به روز در زمستان یخ زند جانم ز سوز
می شوم در کوره خورشید داغ سوزم اندر حسرت بستان و باغ
الغرض آزاد بودیم و رها در جوانی فارغ از درد و دوا
حال چون آن تختگان در بند سخت گاه سیلی زمان گه خفته بخت
گاه شر دشمنان گه رنج دوست گاه طعن حاسدان جانم بسوخت
درد غربت آمده بر دردها نه رهی بهر گریز از چاهها
دائما در بند غمهایم اسیر گشته ام از زندگانی سیر سیر
یک سره در بین فک های تضاد گه فشار والدین گه بنده زاد
از چه رسم روزگاران عکس گشت نوبت ما چون که شد اختر گذشت
کار آخر گشت و غم آخر نگشت حاصلی ناورد بذری که نکشت
ای شب تاری که در تو صبح نیست راضی از دست تو در این بین کیست؟
من که یک ره می شناسم والسلام همچو نامی دست ما و ذو الکرام
دکتر اسکندریان(نامی) ۵/۲/۱۳۸۸
یاد دوران جوانی می کند
به وبلاگ شعر خوبان خوش آمدید
